NEZAVISNA DRŽAVA HRVATSKA
zoom_1:
Članovi povjerenstva:
Matija Kovačić,v.r.
Dr.Maksimilijan Stepinac,v.r.
Dragan Katičić,v.r.
ZAPISNIK O IZKOPAVANJU MRTVIH TIELA POUBIJANIH HRVATA IZ PRIEDORA NA PAŠINCU KOD ČIRKIN-POLJA
Sastavljen dne 28.srpnja 1942. u Priedoru po sudbeno-liečničkom povjerenstvu za izpitivanje četničko-komunističkih zločina na području velike župe Sana i Luka.
Prisutni:
Predsjednik Matijaa Kovačić,savjetnik Ministarstva vanjskih poslova,član povjerenstva;dr.Maksimilijan Stepinac,viećnik Sudbenog stola u Zagrebu,perovođa Dragan Katičić,iz Zagreba;liečnički vještak dr.Iso Frolich,vršilac dužnosti kotarskog liečnika u Priedoru.
Predmet:
Ekshumacija mrtvih tiela Hrvata katolika i muslimana,poubijanih od partizana u vremenu od 16.svibnja do 10.lipnja 1942. u Priedoru i okolici.Grobovi poubijanih nalaze se u Pašincu,na posebnom predjelu zvanom Glavica i od tih grobova,koji su za sada pronađeni,otvorena su povjernestveno četiri groba.U ta četiri groba,od kojih su se tri nalazila jedan do drugoga na jednoj uzvisini,obrasloj grmljem,a četvrti podalje u jednoj šikari,nađeno je 60.mrtvih tiela,koja su sva iz grobova izvađena,te su predana liečničkom vještaku radi identifikacije i ustanovljenja ozljeda te načina na koji su ubijeni.
Iza toga daje liečnički vještak svoj sliedeći
NALAZ
I.graba
1.Lešina mužkarca,nepoznata,162.cm duga,na čelu 2 cm iznad oka desno okrugla rana u promjeru od 1 cm,na zatiljku nema rane.
2.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,182 cm dugo,na lievoj strani lubanje u predjelu donje i dielom gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema desno i unutra.
3.mrtvo tielo,nepoznato,162 cm dugo,na desnoj i lievoj strani lubanje u predjelu donje i gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema sredini i unutra;u predjelu zatiljka rana po prilici 5-6 cm,kosti strše prema vani.
4.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,170 cm dugo,na lievoj strani lubanje u predjelu gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema lievo unutra,rana zadana tupim oružjem.
5.mrtvo tielo mužkarca Nazifa Mršića,158cm dugo,lubanja u čitavom obujmu razmrskana tupim oružjem.
6.mrtvo tielo mužkarca Ahmeda Gugića,domobrana 162 cm dugo,na čelu u sredini okrugla rana u promjeru 1cm,otraga na zatiljku nalazi se rana neravnih i nepravilnih rubova,koji su izvrnuti prema vani,rana prouzrokovana oštrim oružjem.
7.mrtvo tielo mužkarca Jure Jurića,190 cm dugo,na desnoj i lievoj strani lubanje u predjelu donje i gornje vilice deformitet,kosti strše prema vani,tupim oružjem.
8.mrtvo tielo mužkarca MUje Fazlića,186cm dugo,u predjelu vrata nalazi se ravnolika,14cm duga,5cm duboka rana,zadana oštrim oružjem
9.mrtvo tielo mužkarca,Asima Rašića,182cm dugo,otraga na zatiljku rana 2cm duga i 2cm široka,zadana oštrim oružjem.
10.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,187cm dugo,na donjoj vilici deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti,rana zadana tupim oružjem
11.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,151cm dugo,izpod lievog oka rana 2cm duga i 2cm široka,na zatiljku nema rane,rana zadana oštrim predmetom
12.mrtvo tielo ženske Olge Ljubičić
13.mrtvo tielo Juliške Pavlešić
14.mrtvo tielo Joze Dimića
15.mrtvo tielo Franje Petrinovića.
Ta tjelesa je rodbina uzela radi pokopa,a jer su bila u razpadanju,to nisu pobliže opisana.
II.graba
1.mrtvo tielo ,mužkarca,nepoznato,183cm dugo,na desnj strani lubanje u predjelu donje i dielom gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti,rana zadana tupim oružjem.
2.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,190cm dugo,u sredini čela okrugla rana u promjeru od 1cm,zadana oštrim oružjem.
3.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,181cm dugo,na desnoj strani vrata 2cm duga i 2cm široka rana,zadana oštrim oružjem.
4.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,191cm dugo,na lievoj strani lubanje u predjelu donje i gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti,rana zadana tupim oružjem.
5.mrtvo tielo mužkarca,192cm dugo,na desnoj strani lubanje u predjelu gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema desno i unutra,rana zadana tupim oružjem.
6.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,189cm dugo,usred čela okrugla rana 1cm široka,otraga na zatiljku 2cm široka,zadana oštrim oružjem.
7.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,176cm dugo,na desnom prsnom košu izpod plučne kosti okrugla rana 1cm široka,zadana oštrim predmetom.
8.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,187cm dugo,na desnoj strani lubanje u predjelu donje i dielom gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema lievo i unutra,rana zadana tupim oružjem.
9.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,172cm dugo,na desnoj strani lubanje u predjelu čela deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti,rane zadane tupim oružjem.
10.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,167cm dugo,na lievoj strani vrata 5cm duga rana s ravnim rubovima,duboka 8cm,zadana oštrim predmetom.
11.mrtvo tielo Zaima Pašića
12.mrtvo tielo Ahmeda Kapetanovića
13.mrtvo tielo Rize Kapetanovića
14.mrtvo tielo Rudolfa Čadeka
15.mrtvo tielo Zahida Hodžića
16.mrtvo tielo Ivana Kneževića
17.mrtvo tielo Ante Krvavice.
Mrtva tiela od rednog broja 11.do 17.nisu potanje opisana,jer ih je porodica odmah uzela radi pokopa i jer su u razpadanju.
III.graba
1.mrtvo tielo mužkarca Muhamed Memića,27god starog,173cm dugo,na čelu iznad desne obrve 1cm široka,od sredina 1cm udaljena okrugla rana zadana oštrim predmetom,otraga na zatiljku oko 2cm široka rana;
2.mrtvo tielo mužkarca Ferida Jusufbegovića,182cm dugo,na čelu u sredini 1 cm široka okrugla rana,zadana oštrim predmetom(streljivom);
3.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,185cm dugo,na lievoj strani lubanje u predjelu donje i gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema lievo i unutra,u predjelu zatiljka rana po prilici 5 do 6 cmširoka,kosti strše prema vani,ozljeda tupim predmetom;
4.mrtvo tielo mužkarca Stjepana Sladojevića,185cm dugo,u sredini čela okrugla rana 1cm široka,na zatiljku rana 2cm široka,zadana oštrim predmetom(streljivom)
5.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,172cm dugo,metak kroz usta,izlaz na zatiljku,rana 4cm široka;
6.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,170cm dugo,na desnoj strani lubanje u predjelu gornje vilice deformitet kosti u velilčini male šake,u predjelu zatiljka rana 6cm široka,kosti strše prema vani;
7.mrtvo tielo mužkarca,184cm dugo,nepoznato,na desnoj strani zatiljka okrugla rana 1cm široka,zadana oštrim oružjem;
8.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,186cm dugo,na lievoj strani lubanje u predjelu donje i gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema lievo i unutra,kosti strše prema vani,rana zadana tupim oružjem;
9.mrtvo tielo mužkarca,nepiznato,197cm dugo,na lievoj ruci 12cm duga i 5cm široka duboka rana;
10.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,192cm dugo,na lievoj strani lica u predjelu donje i gornje vilice 8cm široka i 4cm duboka rana;mrtvo tielo je vezano lance,ruke vezane napried;
11.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,172cm dugo,izpod vrata 12 cm duga i oko 5cm široka rana s ravnim rubovima,rana prouzrokovana oštrim predmetom(strieljivom);
12.mrtvo tielo mužkarca,Osmana Kuratovića Šerifova,deformitet u smislu utisnuća kosti gornje i donje vilice,rana zadana tupim oružjem;
13.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,184cm dugo,na lievoj strani prsnog koša izpod plućne kosti 7cm duga i 1 cm duboka rana,zadana oštrim oružjem;
14.mrtvo tielo mužkarca,Drage Matića,na desnoj strani lubanje u predjelu donje i dielom gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti;u predjelu zatiljka rana 6cm široka,kosti strše prema vani,rana zadana tupim oružjem;
15.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,165cm dugo,na desnoj strani lubanje u predjelu donje i gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti,rana zadana tupim oružjem;
16.mrtvo tielo žene Krunoslave Berkt,144cm dugo,na lievoj strani lubanje u predjelu donje i gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti,rana zadana tupim oružjem;
17.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,187cm dugo,usred čela okrugla rana 1cm široka i pol cm duga,rana zadana oštrim predmetom;
18.mrtvo tielo Slavka Fišćura,ekonoma
19.Johana Gutlera
20.Hašima Rešića
21.Esada Selimbrgovića
Mrtva tiela od rednog broja 18 do 21 nisu potanje opisana jer ih je porodica odmah uzela radi pokopa i jer su u razpadanju.
IV.graba
1.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,174cm dugo,okrugla rana u predjelu šestog rebra lievog rsnog koša izlaz rane u predjelu osmog lievo otraga,rana prouzrokovana oštrim predmetom(strieljivom);
2.mrtvo tielo mužkarca Ibrahima Alagića,172cm dugo,na desnoj strani prsnog koša izpod ključne kosti okrugla rana 1cm široka,prouzrokovana oštrim predmetom(strieljivom);
3.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,desni dio lubanje u predjelu donje i dielom gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema lievo i unutra,u predjelu zatiljka rana 6cm široka,kosti strše prema van,rana zadan tupim oružjem;
4.mrtvo tielo mužkarca Arifa Džubura,ranjenog po svoj prilici prije dolazka partizana u borbi;ima povoj i dašćice na desnoj nozi.Fractura femoris.Na srednjoj strani lubanje u predjelu nosne kosti deformitet u smislu utisnuća tih kosti,rana zadana tupim oružjem;
5.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,155cm dugo,na desnoj strani prsnog koša okrugla 1cm široka rana,zadana oštrim predmetom;
6.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,165cm dugo,na lievoj strani vrata 2cmširoka okrugla rana zadan oštrim predmetom(strieljivom);
7.mrtvo tielo mužkarca,nepoznato,174cm dugo,na desnoj strani lubanje u prejdlu donje i dielom gornje vilice deformitet u smislu utisnuća tih dielova kosti prema lievo i unutra;u predjelu zatiljka rana po prilici 6cm duga,kosti strše prema vani.
MIŠLJENJE
Prema izgledu okruglih rana izvana,kao i kod sondiranja rana prema unutra kod svih pregledanih mrtvih tiela,mišljenja sam,da je ulazna rana sprieda na čelu i da su rubovi kosti ovdje utisnuti,prema tome su zadane rane vaterenim oružjem i to vjerojatno puščanim metkom.Kod velikih rana sprieda i straga,gdje su kosti i čeljust deformirane u smislu utisnuća tih kosti,vjerojatno su rane zadane puščanim metkom,koji nije bio oštar već tup.Uzrok smrti kod ubijenih jesu ili pojedine rane ili skup tih rana.Pošto su mrtva tiela već u razpadanju,to nije moguće sa sigurnošću ustanoviti manje ozljede,kod koji bi možebitno nastupilo krvarenje izpod kože.
Dr.Iso Frolich,v.r.
Članovi povjerenstva:
Matija Kovačić,v.r.
dr.Maksimilijan Stepinac,v.r.
Dragan Katičić,v.r.
POPIS POUBIJANIH HRVATA U PRIEDORU
ZA VRIEME PARTIZANSKE STRAHOVLADE OD 16.SVIBNJA DO 10.LIPNJA
Sudbeno-liečničko povjerenstvo,koje su sačinjavali:Matija Kovačić,savjetnik Ministarstva vanjskih poslova,dr.Maksimilijan Stepinac,viećnik Sudbenog stola iz Zagreba i perovođa Dragan Katičić,novinar iz Zagreba,boraveći od 23. do 29.srpnja ove godine u Priedoru,ustanovilo je na temelju podataka,prikupljenih od obitelji i rodbine ubijenih da su u Priedoru,odnosno u okolici,ubijeni od partizana ovi Hrvati iz grada Priedora:
1.Mehmed Crnkić,mesar,31.god.star
2.Derviša Crnkić,Mehmedova supruga,35.god.stara
3.Serafin Jurić,oficial tehničkog odjelka,36.god.star
4.Ante Komljenović,trgovački pomoćnik,22.god.star
5.Safet Kulenović,željezničar,28.god.star
6.Haso Kurtović,seljak,35.god.star
7.Ibro Murić,brijač,23.god.star
8.Šero Čolić,seljak,26.god.star
9.Adalbert Jedlička,seljak,39.god.star
10.Alojz Sikora,radnik,35.god.star
11.Juliana Pavlešić,domaćica,22.god.stara
12.Jure Dejanović,radnik,40.god.star
13.Ivan Knežević,željeznički činovnik,40.god.star
14.Ivan Krvavica,nadzornik pruge,49.god.star
15.Bego Jakupović,nosač,37.god.star
16.Hasan Gulanović,staretinar,47.god.star
17.Husein Kurtović,trgovac,44.god.star
18.Mihajlo Akilov,stolar,20.god.star
19.Milan Pečarić,željeznički radnik,28.god.star
20.Ludvig Jakobin,graditelj,41.god.star
21.Ivica Fabri,remenar,43.god.star
22.Muharem Čepić,zidar,28.god.star
23.Josef Burda,bravar,51.god.star
24.Mujo Fazlić,radnik,50.god.star
25.Muho Delkić,seljak,85.god.star
26.Arif Džubur,radnik,55.god.star
27.Alija Jakupović,pekar,33.god.star
28.Ahmed Sarajlić,krojač,38.god.star
29.Hilmija Sarajlić,krojač,50.god.star
30.Asim Rešić,trgovac,48.god.star
31.Augustin Petrović,umirovljeni oružnik,40.god.star
32.Bećir Delkić,seljak,58.god.star
33.Antun Bilješković,bogoslov,22.god.star
34.Filip Bilješković,željeznički radnik,31.god.star
35.Muhamed Mehić,obćinski redar,23.god.star
36.Olga Ljubičić,činovnica kotarske oblasti,23.god.stara
37.Hamdija Babić,mesar,40.god.star
38.Alija Hodžić,obćinski redar,25.god.star
39.Hasan Čepić,radnik,35.god.star
40.Huso Omerinović,47.god.star
41.Mahmud Varmaz,seljak,45.god.star
42.Haso Pehlić,seljak,25.god.star
43.Huso Pehlić,seljak
44.Muhamed Kuršumović,postolar,67.god.star
45.Dedo Crnić,željezničar,28.god.star
46.Zumra Abdagić-Altić,45.god.stara
47.Dilha Altić,17.god.stara
48.Mijaz Altić,12.god.star
49.Hanifa Grabić,seljakinja,48.god.stara
50.Hasan Vojniković,seljak,37.god.star
51.Omer Halimović,skretničar,39.god.star
52.Meho Sarajlić,radnik,22.god.star
53.Mehmed Zerić,umirovljeni oružnik,38.god.star
54.Ivan Dobrinić,željezničar,43.god.star
55.Božidar Dobrinić,sin Ivanov,21.god.star
56.Petar Kučera,trgovački pomoćnik,24.god.star
57.Ambroz Solčanski,vlakovođa,44.god.star
58.Maše Omerinović,staretinar,58.god.star
59.Meho Kurtović,trgovac,40.god.star
60.Adem Ćepić,28.god.star
61.Ahmed Delić,48.god.star
62.Muhamed Suhonjić,željezničarski radnik,31.god.star
63.Muharem Ganić,42.god.star
64.Grga Pavlović,stražar,33.god.star
65.Ivo Pavelić,gradski stražar,34.god.star
66.Omo Tulić,radnik,25.god.star
67.Agan Kardunović,seljak,28.god.star
68.Jusuf Krupić,24.god.star
69.Andrija Kuk,38.god.star
70.Ante Leskovar,obćinski stražar,24.god.star
71.Osman Cepić,40.god.star
72.Ante Ledić,električar,23.god.star
73.Rajmund Masnjak,željeznički činovnik,21.god.star
74.Friedrih Kimle,seljak,39.god.star
75.Rudolf Ros,seljak,32.god.star
76.Salih Didović,seljak,25.god.star
77.Sadik Rizvan,30.god.star
78.Salko Dračić,seljak,42.god.star
79.Meho Dračić,seljak,56.god.star
80.Marko Bilandžija,prometnik,36.god.star
81.Stjepan Jordan,seljak,38.god.star
82.Stjepan Pijak,seljak,42.god.star
83.Husejin Mujdžić,seljak
84.Ibro šarić,seljak,42.god.star
85.Bajro Huskić
86.Hasim Cepić,seljak,55.god.star
87.Hasim Alić,45.god.star
88.Alija Mešić,37.god.star
89.Hasan Delkić,43.god.star
90.Salih Hodžić,28.god.star
91.Omer Ramlić,20.god.star
92.Ahmed Kapetanović,vojnički izvjestitelj,40.god.star
93.Rizo Kapetanović,obćinski blagajnik,35.god.star
94.Mustafa Grozdanić,seljak,34.god.star
95.Hasan Grozdanić,seljak,45.god.star
96.Šahin Čoralić,seljak,56.god star
97.Ante Mosman,tokar,44.god.star
98.Ivan Kivač,dimnjačar,38.god.star
99.Nedjeljko Rivić,radnik,33.god.star
100.Murat Delkić,seljak,45.god.star
101.Suljo Zahidić,trgovac,60.god.star
102.Husein Blažević,seljak,50.god.star
103.Petar Božić,željezničar,43.god.star
104.Jure Jurić,električar,51.god.star
105.Drago Zeman,brijač,28.god.star
106.Zaim Delkić,seljak,55.god.star
107.Muhamed Memić,stražar,28.god.star
108.Ramo Delkić,željezničar,38.god.star
109.Ibrahim Cirkić,željezničar,50.god.star
110.Jozo Dimić,željezničar,33.god.star
111.Muharem Salešević,radnik,28.god.star
112.Alija Cepić,seljak,38.god.star
113.Smail Pehlić,seljak,44.god.star
114.Anđelka Šarić,logorna zapovjednica Ustaške mladeži,21.god.star
115.Pero Sarić,vlakovođa,38.god.star
116.Ante Sarić,vlakovođa,44.god.star
117.Vid Brstilo,umirovljenik,68.god.star
118.Drago Brstilo,činovnik,26.god.star
119.Drago Matić,bravar,20.god.star
120.Josip Pajtak,željeznički činovnik,25.god.star
121.Božidar Jurčić,logorni zapovjednik Ustaške mladeži,23.god.star
122.Muharem Kljunić,prekupac,47.god.star
123.Smail Huseinović,seljak,38.god.star
124.Ibrahim Alagić,postolar,27.god.star
125.Osman Hustić,radnik,30.god.star
126.Abid Kurtović,obćinski načelnik,41.god.star
127.Stjepan Sladojević,trgovački pomoćnik,38.god.star
128.Johan Gutler,bravar,36.god.star
129.Ivan Slišković,poštanski činovnik
130.Zahid Hodžić,trgovac,45.god.star
131.Fehim Ganić,naučnik,16.god.star
132.Hilmija Sarajlić,krojač,38.god.star
133.Ferid Jusufbegović,činovnik,30.god.star
134.Juro Dejanović,limar,57.god.star
135.Miralem Kapetanović,obćinski načelnik,47.god.star
136.Nura Kapetanović,činovnica,45.god.stara
137.Husein Zenkić,trgovac,31.god.star
138.Meho Džafić,seljak,50.god.star
139.Esad Selimbegović,posjednik,26.god.star
140.Rudolf Čadek,ravnatelj ložione "Šipad",37.god.star
141.Husein Kasumović,kovač,23.god.star
142.Ahmed Gugić,staretinar,30.god.star
143.Hasim Rešić,trgovac,56.god.star
144.Muharem Ališić,trgovac,35.god.star
145.Hasan Ališić,trgovac,36.god.star
146.Ibro Alibegović,obćinski bilježnik,35.god.star
147.Franjo Turković,oružnički narednik,55.god.star
148.Drago Konrad,državni računovođa,41.god.star
149.Edhem Karahodžić,narednik,38.god.star
150.Sulejman Rešić,brijač,32.god.star
151.Husein Gulgović,seljak,34.god.star
152.Ago spahić,nadgruntovničar,49.god.star
153.Filip Bilješkić,željeznički dočinovnik,27.god.star
154.Stipo Briševac,seljak,22.god.star
155.Nazif Hergić,29.god.star
156.Ivan Berket,umirovljenik,43.god.star
157.Krunoslava Berket,39.god.stara
158.Zaim Pašić,44.god.star
159.Muhamed Babić,obćinski načelnik
160.Vejsil Rešić,radnik
161.Nazif Mršić
162.Stipo Barač,željezničar
163.Slavko Sikora,seljak
164.Jure Damnjanović,seljak
165.Mile Uvalić,željezničar
166.NN(supruga Mile Uvalića)
167.Enver Kovačević,trgovac
168.Ibrahim Ališić Dervišev,željeznički radnik
169.dr.Dragutin Zgaga,liečnik
170.NN(žena Mehe Džafića)
171.Josip Kaurinović,župnik u Priedoru
172.Anka Trtanj,kuharica
173.Hubert Zeki,umirovljenik
174.Huberta Zeki,supruga gornjeg
175.Miroslav Slišković,logornik iz Priedora
176.Zaim Ališić,piljar
177.Nikola Lesica,ljekarnik
178.Konstantin Babić,ljekarnik
179.Arif Babić,
180.Ramo Habibović,piljar
181.Smail Komljenović,trgovac
182.Smail Šakić
183.Janko Pilihovski,seljak
184.Ibrahim Crnkić,radnik
185.Alija Džafić,seljak
186.Nina Džafić,kućanica
187.Omo Pehlić,seljak
188.Adem Delkić,seljak
189.Safet Cerić,kolar
190.Jukub Alihović,željezničar
191.Ibrahim Kapetanović,željezničarski radnik
192.Muhamed Okić,željezničarski radnik
193.Derviš Čurić,željezničarski radnik
194.Johan Biršl,željezničarski radnik
195.Juso Babić,radnik
196.Idriz Ganić,radnik
197.Mile Goić,podvornik
198.Osman Avdagić,kovač
199.Ljubo Batoz,krojač
200.Drago Stanković,radnik
201.Hasan Nežić,seljak,27.god.star
202.Sulejman Holvadžić,50.god.star
203.Ahmed Ramić,radnik
204.Mumin Pehlić,seljak
205.Šefka Džaferović,seljakinja
206.Janko Babić,seljak
207.Petar Cehelj,seljak
208.Marija Šalić,
209.Petar Tukerić
210.Ašid Akić
211.Dragutin Gavranović,poštanski nadstojnik
212.Himzo Nemšrvić
213.Ante Gregor
214.Ramadan Ramadanović,sladoledar
215.Meho Aljak
216.Ivica Toplišek
217.Smail Sitnica
218.Nikola Grgić
219.Slavko Fiščur,ekonom
220.Mehmed Zerić,umirovljenik
221.Mujo Krkić
222.Micika Brkić,gostionočarka
223.Josip Matušić
224.Hambo Usumović
225.Salih Modronja
226.Franjo Petrinović
Milan80:
zoom citajuci tvoje postove, bice da je Ribic u pravu, koliko ono rece da veruje da je pobijeno Hrvata u II sv. ratu... 1.500.000 zrtava... ::)
Evo 1 lika za koga sam skoro cuo, pa su mi neki ljudi sa ovog foruma i pokazali nesto zanimljivo, ustvari uzasno...
Miroslav Majstorović (Iz projekta Vikipedija)
Fra Miroslav Majstorović-FilipovićMiroslav Filipović (1915-1946) je bio franjevački fratar iz Bosne i Hercegovine. Učestvovao je u brojnim zločinima nad Srbima i izvesno vreme komandovao koncentracionim logorom Jasenovac.
U vreme njegovog komandovanja od samo četiri meseca u Jasenovcu pobijeno je 20.000–30.000 zatočenika. Kao ekstremni hrvatski nacionalista i fašista, Miroslavi Filipović/Majstorović (kako je bio poznat) je kombinovao svoju religiju sa ekstremnom političkom ideologijom.
Biografija
Rođeno ime mu je Miroslav Filipović. Kad je postao član Franjevačkog reda 1938. godine u samostanu Petrićevac (kod Banja Luke), uzeo je ime Tomislav kao svoje religijsko ime.
U januaru 1942, završio je svoje teološke studije u Sarajevu i postavljen je za kapelana u Rama-Šćit regionu (severna Hercegovina). Ipak, on se vratio u Petrićevac i umesto odlaska u Ramu, prijavio se da postane vojni kapelan za ustaše, koje su u to vreme kontrolisale NDH.
Miroslav Filipović je kasnije prešao u Drugu brigadu Poglavnikovog tjelesnog zdruga (ustaška vojna formacija) u Banja Luci.
Na čelu ustaške grupe, 8. februara 1942. u selu Rakovica učestvovao je u ubistvu krampovima 52 radnika Srbina, a zatim u selu Drakulići je pobio sa bratstvom samostana Petrićevac oko 1.500 Srba. U selu je preživela samo jedna žena, Lenka, sa svoje petoro dece, te još jedno dete, čije su roditelje ubili. Lenka je kasnije poludela. Srbe su lovili i ubijali po okolnim zaseocima. Ukupno je ubijeno oko 2.300 Srba. Vrhunac divljaštva je bio pokolj šezdesetoro dece, koje su zatekli u školi. Fra Filipović je odvojio katoličku i muslimansku decu, a srpskoj deci su sekli glave. Učiteljica, koja je sve to morala da gleda, poludela je.
Osim fra Filipovića–Majstorovića, u zverstvima i klanjima posebno su se isticala još tri fratra: Brekalo, Matković i Brkljanić. Ovi događaju su detaljno opisani u knjizi hrvatskog istoričara Viktora Novaka "Magnum Crimen".
Evo mu i slike...
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/sr/7/7f/Majstorovic1.jpg
Ovaj franjevac je u jesen 1942. zamenio mantiju uniformom i pod imenom Miroslava Majstorovića postao zapovednik logora Jasenovac. O njemu svedoče neki preživeli logoraši, a njegove izjave, kao i izjave nekih drugih ustaških "časnika" jednostavno se ne mogu shvatiti.
Logoraš Zvonko Tkalec je izjavio: "Pred katolički Božić 1942. radi bekstva četiri logoraša iz Jasenovca, lično je ustrelio dva, a zatim još pedeset šest Jevreja (Židova) na radu u selu Bistrici. Sutradan je ubio još devetoro. Na samo Badnje veče sa svojim ustašama pobio je oko šesto srpskih žena i dece zatvorenih u Kuli, a dovedenih negde sa Kozare."
Svjedok Krkač Tomo opisuje Majstorovića u svom iskazu, pa kaže: "Gledao sam vrlo često za vrijeme svoga boravka u Jasenovcu, kako je Majstorović vlastoručno strijeljao zatočenike u t. zv. javnim nastupima. Taj je Majstorović imao neku kratku gumenu cijev, koju je znao katkada staviti na ranu, odakle je žrtvi tekla krv i onda je tu krv sisao govoreći: hoću da se napijem komunističke (ili židovske) krvi. Vidio sam kako su si Majstorović i Stojčić priuštili zabavu, da trojicu Cigana pobiju na taj način, što su naredili prvom Ciganinu, da maljem ubije drugog Ciganina, treći da ubije prvoga, a oni su zatim likvidirali posljednjega."
I mnogi su drugi svjedoci iskazali, da su vidjeli, kako je Filipović vlastoručno ubijao zatočenike.
Zanimljivo do besvesti je sto je ovaj covek zapravo srpskoga imena i prezimena, tj. porekla... A TO JE ONO STO SAM PRICAO DA JE NJEGOV PRADEDA PRESAO U KATOLIKE, A UNUK PROMENI NACIJU... A PRAUNUK POSTAO POHRVATICA, I MORA UVEK DA SE DOKAZUJE... NE VALJA "SRBE NA VRBE", NEGO "SRBE NA SRBE"!!!
Milan80:
Ustaše su bili hrvatska ekstremno desničarska organizacija koja je postavljena na vlast Nezavisne Države Hrvatske od Sila osovine 1941. Ustaše i Domobrani su imali odlučujuću ulogu u genocidu koji je nad stotinama hiljada Srba i desetinama hiljada Roma i Jevreja izvršen za vreme Drugog svetskog rata u NDH. Ustaše su smišljale veoma okrutne načine ubijanja, tako da su se koristili noževi, maljevi, a čak je smišljeno i novo oružje zvano Srbosjek za brzo klanje Srba.
Problem sa Nacizmom ustaških ideologa je da su Hrvati kao Sloveni i sami inferiorni po nacističkim standardima. Zbog toga su ustaški ideolozi kreirali pseudo-gotičku teoriju porekla Hrvata da bi mogli sebe mogli smatrati arijevskim narodom.
Koreni ustaštva
Ustaše na delu 1942. - testerom su odrezali glavu Branku Jungiću, mladiću iz sela Grabovca kod Bosanske Gradiške. Testera se čuva u banjalučkom muzejuDo sredine 19. veka Srbi u Hrvatskoj su ubijani samo po naredbi rimokatoličkog sveštenstva.
Progoni Srba na današnjoj teritoriji Hrvatske počinju da dobijaju jače razmere 1881. kad je vojna Krajina pripojena banskoj Hrvatkoj i Slavoniji. Najučestaliji progoni su bili za vreme bana Ivana Mažuranića, kada dolazi do zabrane srpskog jezika i ćirilice uz napade na Pravoslavnu crkvu. Političar i Biskup Josip Juraj Štrosmajer takođe ima vrlo rigidan i asimilatorski odnos prema pravoslavnom stanovništvu.
Naučna podloga ustaške ideologije se pre svega zasnivala na ideologiji hrvatskog državnog prava i ekstremnoj srbofobiji hrvatskih političara Ante Starčevića i Eugena Kvaternika. Prema teoriji hrvatskog državnog prava, koja je rediciv pravnih zaostataka feudalizma na teritoriji hrvatske banovine može da živi samo jedan narod jednog imena i jezika tj. Hrvati.
Ipak za vreme austro-ugarske monarhije i Prvog svetskog rata Srbi su postizali, neki vid zaštite od Ugarskog parlamenta (najčešće saradnjom sa banom Rauhom) i Italijana u Dalmaciji.
Početkom 20. veka anti-srpsku ideologiju predvodi rimokatolička crkva, i frankofurtimaške snage Josipa Franka u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, a nakon stvaranja Jugoslavije 1918. godine političar Stjepan Radić
Nastanak ustaškog pokreta
U vreme osnivanja 1919. u Gracu, ustaška organizacija se zvala „Ustaša – hrvatska revolucionarna organizacija”. Jedan od glavnih osnivača, sin Josipa Franka, šefa Čiste stranke prava, Ivica Frank, advokat. Posle Graca i Beča, preselili su se u Budimpeštu, pošto je Mađarska gajila revanšističku politiku, tražeći reviziju Versajskog ugovora, te je srdačno prihvatila i jednu ovakvu organizaciju koja želi da pocepa Jugoslaviju.
Snažniji polet u ustaškoj organizaciji nastao je kad je Ante Pavelić, 1929, emigrirao iz zemlje i stavio se na njihovo čelo. Pre toga, 1927, on je bio biran i za narodnog poslanika, na listi Hrvatskog bloka.Odmah po emigriranju, Pavelić je u Sofiji sklopio ugovor o saradnji sa VMRO, za razbijanje Jugoslavije, u čemu ih je izdašno podržala Italija, u kojoj će se nalaziti glavni ustaški centar, dok im je u Mađarskoj bio logor za obuku, u mestu Janka Pusta.
Milan80:
Stvaranje organizacije - „Ustaša“ i atentat na kralja Aleksandra
Ustaša, hrvatska revolucionarna organizacija, počinje u januaru 1932. izdavati prvi broj mesečnika "Ustaša". Sredinom 1932. objavljen je ustav Ustaše hrvatske revolucionarne organizacije (UHRO) i razni propisi u vezi s organizovanjem. Rad Ustaše bio je tajan, a rad Hrvatskog domobrana javan. Od tada se počinje upotrebljavati naziv domobransko-ustaški pokret. Krajem leta 1932. počinje Velebitski ustanak, koji je brzo ugušen. Nastupa osnivanje ustaškog logora u Bovenju, blizu Brescije u severnoj Italiji. 1929. Ustaše sa VMRO ubijaju kralja Aleksandra u Marseju 9. oktobra 1934. Pavelić i Eugen Dido Kvaternik, organizator atentata, u italijanskom su zatvoru od oktobra 1934. do kraja aprila 1936.
Računa se da je bilo oko 500 ustaša, i da im je u Italiji glavni logor bio u Lipariju. Kad se ima u vidu šta se sve izrodilo iz NDH, onda se to nikako ne može dovesti u vezu sa tako malim brojem ustaša, već sa jednom ogromnom količinom potencijalne zločinačke energije, koja je samo čekala trenutak da se sruči na Srbe. Ustaše su samo digle branu. Progon Srba od časa proglašenja Banovine Hrvatske, 26. avg. 1939., bio je tek generalna proba za ono što je usledilo, posle 10. aprila 1941.
Dolazak na vlast u NDH
Ustaše na djeluSamo dve nedelje nakon proglašenja NDH, 25. aprila 1941. Pavelić je zabranio upotrebu ćirilice i izdao naredbu o nošenju plave trake sa slovom P ("R") za pravoslavne. Jevreji su nosili žutu traku. Srbima i Jevrejima zabranjeno je da se voze tramvajima.
Drugog juna 1941. zatvorene su sve pravoslavne škole.
25. juna ukinut je patrijaršijski prirez od 10 odsto, koji su plaćali pravoslavni.
Osamnaestog jula zabranjen je naziv "srpska pravoslavna vjera" a uveden "grko-istočna vjera".
Dvadesetog septembra konfiskovana je imovina Karlovačke mitropolije.
Mile Budak, Pavelićev ministar i doglavnik, poznat po krilatici "Srbe na vrbe", izjavljuje u julu 1941. u Gospiću: "Jedan dio Srba ćemo pobiti, drugi raseliti, a ostale prevesti na katoličku vjeru i tako pretopiti u Hrvate."
Milovan Žanić, ministar u ustaškoj vladi, 3. juna 1941. u Novoj Gradišci izjavljuje: "Ovo ima biti zemlja Hrvata i nikoga drugoga i nema te metode koju mi nećemo kao ustaše upotrebiti, da načinimo ovu zemlju zbilja hrvatskom, i da je očistimo od Srba, koji bi nas ugrozili prvom zgodom. Mi to ne tajimo, to je politika ove države i to kad izvršimo, izvršit ćemo ono, što piše u ustaškim načelima."
Mirko Puk, ustaški ministar pravosuđa i bogoštovlja u Križevcima 6. jula 1941. poručuje Srbima: "Ili se uklonite iz naše zemlje milom ili ćemo vas istjerati silom."
Ustaški stožernik dr Viktor Gutić 9. jula 1941. u Prnjavoru poručuje: "Ovome srpskome gnijezdu Prnjavoru poručujem da ću ja doći i uzeti sebi 24 sata da to srpsko gnijezdo uništim. Ja ću ubijati, a vi ćete za mnom."
Četvrtog juna 1941. u Zagrebu je održana konferencija ustaških i nemačkih predstavnika sa temom iseljenja Slovenaca iz Rajha u Hrvatsku i Srbiju, i Srba iz Hrvatske u Srbiju. Trebalo je preseliti 180.000 Slovenaca i 205.000 Srba. Prognanici su smeli poneti po 50 kg prtljaga i 500 dinara gotovog novca. Protokol je izvršen tako što je 7.174 Slovenca i 11.235 Srba prebačeno u Srbiju pod navedenim uslovima. Još oko 200.000 Srba prebeglo je ilegalno u Srbiju.
Logori smrti
Navedene izjave i propisi ustaških vlastodržaca revnosno su sprovođene u život. Po ugledu na nacistička iskustva, odmah po proglašenju NDH formirana je Ustaška nadzorna služba (UNS), od marta 1943. poznata kao RAVSIGUR (Glavno ravnateljstvo za javni red i sigurnost), pod čijom upravom je bio čitav niz koncentracionih logora:
Logor Danica je prvi ustaški logor, formiran već 29. aprila 1941. godine, kroz koji je prošlo preko 5.000 logoraša.
Logor Kerestinec. Radio samo u 1941. U njemu su bili uglavnom politički zatvorenici. Gotovo svi su pobijeni.
Logor Slana na ostrvu Pag. Za nepuna tri meseca postojanja (25. jun 1941 – kraj avgusta 1941) kroz logor je prošlo oko 16.000 zatvorenika. Najveći broj je pobijen (samo u Jadovno na pogubljenje poslano je 3.000 Srba), a manji deo upućen u Jasenovac.
Logor Kruščica. Formiran krajem avgusta, likvidiran krajem septembra 1941. Od oko 3.000 logoraša većina su bili Jevreji. Preživeli muškarci poslani u Jasenovac, a deca i žene u Lobograd.
Logor Lepoglava. Osnovan još u Austro-ugarskoj u 19. veku. U njemu je pobijeno oko 1.300 logoraša.
Logor Đakovo. U njemu je likvidirano više hiljada, uglavnom Jevreja, i to žena i dece.
Logor Tenje kod Osijeka. Formiran u junu, likvidiran u avgustu 1942. godine. Oko 3.000 logoraša, zatočenih u tom periodu, likvidirano u Jasenovcu, Gornjoj Rijeci i Aušvicu.
Logor u Sisku (3. avgust 1942. – januar 1945). Odavde su zatočenici odvođeni u logore Jasenovac i Stara Gradiška, ili na rad u Nemačku. Dečji logor u Novom Sisku, u osnovnoj školi, likvidiran je u januaru 1943. Za četiri meseca postojanja kroz njega je prošlo 6.693 deteta, od kojih je umrlo 1.637. Gotovo sva deca su ispod Kozare.
Logor Jastrebarsko radio je dva meseca. Oko 1.300 logoraša prebačeno je u Jasenovac. Ali kroz dečji logor Jastrebarsko, u periodu 12. jul 1942 – 26. avgust 1942. prošlo je 3.336 dece, od toga više od 2.000 sa Kozare. Logor je bio pod upravom časnih sestara kongregacije sv. Vinka Paulskog. Za nepunih mesec i po dana umrlo je 768 dece (po izjavi grobara Franje Ilovara, koji je bio plaćen "po komadu"!).
Logor Caprag kod Siska. Služio je kao sabirni logor, uglavnom za sveštenike SPC, a kasnije za sve Srbe, koji su deportovani u Srbiju. Nakon prestanka deportacija, logor je likvidiran.
Logori Lobograd i Gornja Rijeka u Hrvatskom zagorju. Služili su uglavnom kao tranzitni za Aušvic, Jasenovac i Staru Gradišku.
Logor Gospić – Jadovno. Formiran u junu 1941. Dnevni kapacitet logora bio je do 3.000 logoraša. S obzirom na veliki priliv novih logoraša, svakodnevno je na stratište Jadovno na Velebitu odvođeno 200–400 logoraša i ubijano.
Rake u Gradini - Ustaše poziraju nad svojim žrtvamaLogor Jasenovac. Formiran u avgustu 1941. Likvidiran aprila 1945. Po svireposti, sadizmu, bestijalnosti najvišeg stepena nema mu ravna u istoriji. Broj žrtava nikada nije tačno utvrđen. Logorska arhiva je dva puta uništavana (početkom 1943. i aprila 1945). Zemaljska komisija Hrvatske konstatovala je u izveštaju Međunarodnom vojnom sudu u Nirnbergu, da je broj žrtava 500.000–600.000. Najčešće se pominje brojka oko 700.000. O zverstvima ustaška postoji izuzetno obimna dokumentacija. Najveći broj žrtava logora su bili Srbi, a među žrtvama su bili i Jevreji i Romi.
Logor Stara Gradiška — „Jasenovački logor V". Broj pobijenih logoraša nikada nije utvrđen. O bestijalnosti ustaša govore činjenice: u stratištu Kula smrti bilo je uređeno specijalno mučilište. U ćelijama za klanje urađeni su posebni odvodi krvi poklanih. U leto 1942. ugušeno je gasom oko 600 dece. Za katolički Božić 1942. poklano je oko 600 žena, itd.
Osim ovih logora smrti, ustaše su vršile masovne pokolje na licu mesta, po selima, odvodeći pohvatane Srbe do jama, bunara, bezdana ili reka, klali ih, ubijali maljevima, streljali ili žive bacali u masovne grobnice.
Civilne žrtve ustaškog terora van logora ili borbe
Prema dosadašnjim istraživanjima, stradanja Srba u direktnom pokolju (ubijeni "na pragu") su sledeća: (vidi tabelu 2)
Tabela 2: Srbi pobijeni "na pragu" (u selu, u svom dvorištu ili okolini):
R.br. Teritorija Broj lokaliteta masovnog genocida Broj ubijenih Srba u direktnom genocidu
1. Hercegovina 6 6.916
2. Istočna Bosna - 50.000
3. Srednja Bosna 9 11.734
4. Bosanska Krajina 28 77.200
5. Lika, Kordun, Banija 18 55.547
6. Slavonija 18 33.089
4. Srem 5 11.899
Ukupno 84 246.025
Tabela 3: Američki izveštaj o pobijenim srpskim civilima Masakr nevinog srpskog stanovništva (Massackre of the innocent Serbian population) From April 1941 to August 1942
R.br. Ubijeno Srba od strane Broj ubijenih Srba civila % procenat
1. Nemaca 78.000 10,48
2. Italijana 20.000 2,69
3. Mađara 30.000 4,03
4. Ustaša (Hrvata i Muslimana) 600.000 80,65
5. Albanaca 10.000 1,34
6. Bugara 6.000 0,81
Ukupno 744.000 100,00
Prema podacima više autora (S. Kurdulije, B. Kočovića) nije preterana tvrdnja da je područje avnojske Hrvatske (dakle bez dela NDH koje je pokrivalo BiH) ostalo bez oko 500.000 Srba (oko 300.000 pobijenih po logorima i "na pragu", i oko 200.000 prebeglih u Srbiju). Posebno su značajna istraživanja Strahinje Kurdulije, koja će, nažalost, ostati za sada nedovršena. Posebno je stradala Srpska pravoslavna crkva. Od 21 episkopa petorica su ubijena, dvojica internirana i umrla, dvojica premlaćena i prebačena u Srbiju, gde su ubrzo umrla, jedan držan u zatvoru zajedno sa patrijarhom, a zatim poslat u logor u Nemačku, jedan u logor u Italiju, a dvojica proterana u Srbiju. Samo su desetorica ostala na svojim mestima. Jedna četvrtina sveštenika je pobijena (oko 700), oko 300 je pomrlo, oko 400 je bilo u logorima, jedna trećina proterana u Srbiju, dok je samo jedna četvrtina ostala na svojim mestima. Polovina manastira i crkava je manje ili više oštećena, jedna četvrtina srušena, a gotovo sve opljačkano. Ratna šteta SPC iznosi oko 7 milijardi predratnih zlatnih dinara. O zverstvima ustaša, o monstruoznosti hrvatske ustaške vlasti, u srpskom kolektivnom sećanju usađena je neizbrisiva informacija i uspomena. Koliko god su se posleratne vlasti trudile da ga izbrišu, nisu uspele. Odnos Srba prema Hrvatima i poratnoj Hrvatskoj nije posledica zaborava, nego velike ljudske crte i osobine – praštanja
U 1943. godini u SAD objavljena je mapa Jugoslavije o stradanju srpskog naroda u periodu od aprila 1941. do avgusta 1942. godine, sa podacima o pobijenim Srbima i njihovim krvnicima. Vidi se da je ubijeno 744.000 Srba. U ovaj broj nisu uračunati nastradali vojnici, gerilci i civili stradali od bombardovanja – dakle samo žrtve genocida. (vidi tabelu 3)
Nemci o ustašama
Herman Nojbaher:
Recept za pravoslavne, koji je primio ustaški vođa i poglavnik, predsednik Nezavisne Države Hrvatske, Ante Pavelić, podseća na najkrvavije religiozne ratove: 'Jedna trećina mora da postane katolička, jedna trećina mora da napusti zemlju, a jedna trećina mora da umre. Poslednja tačka programa bila je i sprovedena u delo. Kada ustaške vođe pričaju o tome da su zaklali milion pravoslavnih Srba - uključujući bebe, decu, žene i starce to je onda, po meni, preterivanje i samohvalisanje. Na osnovu izveštaja koji su stigli do mene, procenjujem da broj nevinih, nenaoružanih, zaklanih Srba iznosi oko 750 000. Kada sam, po ko zna koji put, u Glavnom štabu stavio na dnevni red izveštaje o istinski užasnim stvarima koje se odvijaju u Hrvatskoj, Hitler mi je ovako odgovorio: 'I ja sam poglavniku kazao da nije moguće samo tako iskoreniti tu manjinu, jer je ona, jednostavno, prevelika. - Da, kada bi čovek tačno znao gde je granica uništavanja jednog naroda"!
Glaize fon Horstenau:
Što se tiče čistih hrvatskih vojnih formacija, one su u borbama potpuno zatajile. Svoju ocenu hrvatske vojske dao je i nemački general u Hrvatskoj, Glaize fon Horstenau. On je naglasio da su se hrvatske jedinice, u većini slučajeva, kada su se našle u ozbiljnoj borbenoj situaciji i većem iskušenju, pokazale kao nepouzdane. One imaju uspeh samo onda kada se oslanjaju na Nemce ili kada su pod nemačkom kontrolom. Iz tih razloga, treba da se ispita mogućnost da se u potpunosti odustane od formiranja čisto hrvatskih jedinica.
Hitler je bio besan na Pavelića što je svojom politikom rasplamsao ustanak u Hrvatskoj, čime je izgubio mogućnost upotrebe oružanih snaga NDH na istočnom frontu, štaviše, morao je davati svoje snage za gušenje ustanka u NDH. Zato je pozvao Pavelića u svoj štab u Vinici (Ukrajina) na dan 23. septembra 1942. godine. Panika je uhvatila Pavelića pa smenio ministra Oružanih snaga Slavka Kvaternika i ponudio »revnijeg« Juru Francetića. Obnaroduje »Važnu obavijest Vlade« s pretnjama onima koji šire vesti »o tobožnjem razoružavanju ustaških postrojbi po predstavnicima jedne strane prijateljske sile, o zamenjivanju hrvatske vojske s jednom stranom vojskom, o tome da će jedna strana sila preuzeti vlast u Hrvatskoj...« (Hrvatski narod, 3. septembra 1942.)
Opunomoćeni general Horstenau napisao je u svome izveštaju, između ostalog: »Ustaški pokret je počinjenim greškama, zločinima i pojavama korupcije tako kompromitovan, da bi državna egzekutiva (domobranstvo i redarstvo) morala biti od njega odijeljena, čak uz napuštanje svake vanjske povezanosti...«. U toj panici pred svojim gospodarima, Pavelić je promemorijom od 11. novembra 1942. godine prihvatio da sve svoje policijske akcije prethodno najavi nemačkom generalu.
Italijani o ustašama:
Italijani su se zgražavali nad hrvatskim zločinima u Drugom svetskom ratu, ostavljajući o tome nemali broj dokumenata. Među najpotresnija italijanska dokumenta o hrvatskom genocidu nad Srbima spada pismo generala Aleksandra Luzana Musoliniju. Evo tog pisma:
"Duče! Moja bezgranična odanost prema Vama mi, nadam se, daje za pravo da, u nečemu, odstupim od strogog vojničkog protokola. Zato i žurim da Vam opišem jedan događaj kojemu sam, unazad tri sedmice, lično prisustvovao. Obilazeći sreska mesta Stolac, Čapljinu i Ljubinje (između 60 i 130 km severno od Dubrovnika) - saznam od naših obaveštajnih oficira da su Pavelićeve ustaše, prethodnog dana, počinile neki zločin u jednom selu (Prebilovci), i da će, kad se to pročuje, okolni Srbi ponovo da se uznemire. Nedostaju mi reči da opišem ono što sam tamo zatekao. U velikoj školskoj učionici, zatekao sam zaklanu učiteljicu i 120 njenih učenika! Nijedno dete nije bilo starije od 12 godina! Zločin je neumesna i nevina reč - to je prevazilazilo svako ludilo! Mnogima su odsekli glave i poređali ih po đačkim klupama. Iz rasporenih utroba ustaše su izvukle creva i, kao novogodišnje vrpce, rastegli ih ispod plafona i ekserima ukucali u zidove! Roj muva i nesnošljiv smrad nisu dozvoljavali da se tu duže zadržimo. Primetio sam načeti džak soli u ćošku i zgranuto ustanovio da su ih klali polako, soleći im vratove! I, taman kad smo odlazili, u zadnjoj klupi se začulo dečje krkljanje. Pošaljem dvojicu vojnika da vide šta je. Izneli su jednog đaka, još je bio u životu, disao je sa napola presečenim grkljanom! Svojim kolima odvezem to jadno dete u našu vojnu bolnicu, povratimo ga svesti i od njega saznamo punu istinu o tragediji. Zločinci su najpre, na smenu, silovali učiteljicu Srpkinju (ime joj je Stana Arnautović) i onda je, pred decom, ubili. Silovali su i devojčice od osam godina. Za sve to vreme, pevao je silom dovedeni orkestar Cigana i udarao u tambure! Na večnu sramotu naše, rimske crkve - i jedan božji čovek, jedan župnik, u svemu tome je učestvovao! Dečak koga smo spasili, brzo se oporavio. I čim je rana zarasla, našom nepažnjom pobegao je iz bolnice i otišao u svoje selo, da traži rodbinu. Poslali smo patrolu za njim, ali uzalud: našli su ga na pragu kuće zaklanog! Od hiljadu i nešto duša, u selu više nema nikoga! Istoga dana (to smo otkrili kasnije) kad je izvršen zločin u školi, ustaše su pohvatale još 700 stanovnika sela Prebilovci i sve ih bacili u jamu ili na životinjski način na putu do jame pobili. Spasilo se samo oko 300 muškaraca: jedino je njima uspelo da probiju ustaški obruč oko sela i da pobegnu u planinu! Tih 300 preživelih jače je od najelitnije Pavelićeve divizije. Sve što su imali da izgube, oni su izgubili! Decu, žene, majke, sestre, kuće, imovinu. Čak su i straha od smrti oslobođeni. Smisao njihovog života je jedino u osveti, u strašnoj osveti njih je, u neku ruku, i stid što su preživeli! A takvih sela, kao što su Prebilovci, puna je Hercegovina, Bosna, Lika, Dalmacija. Pokolji Srba su dostigli takve razmere da su, u tim krajevima, zagađeni i mnogi vodeni izvori. Iz jednog vrela u Popovom Polju, nedaleko od jame u koju je bačeno 4.000 Srba, izbijala je crvenkasta voda, lično sam se u to uverio! Na savest Italije i naše kulture pašće neizbrisiva mrlja, ako se, dok je vreme, ne distanciramo od ustaša i ne sprečimo da se nama pripiše da podržavamo bezumlje!"
Izvor ovih popisa i dokumenata, mozete naci na Vikipediji... to me je savetovao Ribic, i hvala mu!
perostero:
A Silent Genocide: Serbian genocide in WW2
By Ioannis Michaletos
The 90’s in the Balkans brought to memory the WW2 atrocities: a vicious genocide and ethnic cleansing of the Serbian population occurred in the midst of the World War, by the Croatian Ustasis. The crimes committed are of the uttermost brutality and resulted in hundreds of thousands of deaths along with the destruction of the way of life for most Serbians-Along with other nationalities- in the then occupied Yugoslavia.
The short- lived (1941-1944), independent Croatian state in WW2, performed an incredible cruelty against the Serbian citizens that at that period accounted for around 30% of the total population. The infamous Croatian Dr. Mile Budak had already established a plan by which by the end of the war –Should the Axis won-, 1/3 of the Serbians in the state would be exterminated, 1/3 would become refugees and the rest would have to convert to the Roman-Catholic church! Indeed should the Axis won their plans would have become a reality judging by the ferocity they dwelled into the most appalling acts that human nature can possibly think of.
In every aspect of modern Balkan history, one has to take into account the events that shaped it beginning from the early medieval years. Therefore the history of Croatia and Krajina are of important relevance, in order to examine WW2 in that area. Croats –Hrvati- came to the Balkans in 634 AC, after an invitation of the Emperor Heraclios so as to counterweight the existence of the Havars, a barbarian horde that endangered the existence of Byzantium. A generation or so in the same land Serbs were already occupying the area and the relations between the two nations begun to develop. In 911 the Croats manage to become an independent state by breaking free from the Byzantines and gradually become affiliated with the Roman Catholic Church. In 1076 the Papal Nuncio arrives in Croatia and recognizes the royal family, thus accepting the country in the grand Catholic family. A generation latter Croatia becomes subject to Hungarian rule and from thereon, until 1918, has been controlled by the Austrian-Hungarians.
The Serbians managed to stay independent until 1459 when the Ottoman Empire absorbed their state into their European provinces. A large outflow of people to the Austrian-Croatia territory enacted, and those were the Serbians that populated modern day Krajina. They gradually became the defenders of the Hapsburg Empire and in essence were the frontier guards of the vast central European state. The word Krajina means military zone and in that are for several centuries a thriving Serbian community ensured that no Ottoman forces would enter the heartland of Europe.
The decline of the Ottoman Empire in the 19th century resulted in the diminishing role of Serbians in the Hapsburg realm. Soon they were striped of their privileges and were viewed as supporters of Serbian nationalism that was considered an enemy of the Austrian-Hungarian multiethnic society. Simultaneously the idea of creating a united Yugoslavia by combing mainly Croats and Serbians; begun to emerge mostly in the intellectuals that were influencing Southern Slavic communities in Vienna, Trieste and Zagreb. The end of WW1 brought the creation of the “Kingdom of Serbians, Croats and Slovenians.” Ethnic grievances soon emerged because of the differing mentalities of the population as well as from the influence those international factors-Like the Vatican-, had in the Croatian society. In 1928 a Montenegrin Member of Parliament assassinated the Croatian leader Radic, thus beginning a cycle of violence for years to come. In an effort for the Kingdom to sustain its coherence, it was renamed as “Yugoslavia”, in 1929. That eventually resulted in the condemnation by the Vatican and the Pope Pious XI. The Yugoslavian government had also to confront with the right wing organization “Ustasi” that assassinated the King Alexander in 1934 and campaigned forcefully for an independent Croatian state. In parallel the same group cajoled with the German side and the Axis powers in Europe in order to achieve its goals once the war would erupt.
On 06/06/1941 Germany declared war against Yugoslavia and bombarded heavily Belgrade by killing some 30,000 civilians. The Croatians servicemen in the army, to a large extent, surrender to the German forces and in a matter of days. Yugoslavian resistance collapsed. It was at that moment precisely that Yugoslavia proved to be an artificial state with little coherence of its national foundation.
The occupied Yugoslavia was divided amongst Germany, Italy, Albania, Hungary and Bulgaria. In modern day Croatia a puppet state was created by the Ustaci leader, Dr Ante Pavelic. It was named Nezavisna Drzava Hrvatska (NDH), and had a population of 6 million people. 50% of those were Croatians, 30% Serbians, 12% Muslims and 8% others (Slovenians, Italians, Jews Germans, Roma, Hungarians).
The first and foremost task of the new state was to eradicate the Serbian Orthodox Church that acted as a spiritual guidance for the suffering people. Around 250,000 Orthodox were forced in a gun point to convert to Catholicism, whilst 400 Churches and monasteries were demolished. A large number of priests and Bishops were assassinated in order to eradicate any leadership that would be able to resist in the “New Order” as proclaimed by Pavelic and his followers.
Furthermore, a campaign of blood and terror ensured that around 500,000 Serbians would loose their lives in the short period of the NDH state-1941-44. The American ambassador in Istanbul in 1943 (Barton Berry) describes “ The Ustasi kill the Serbs with all possible means. Machine guns, pistols, knives, machetes, hammers. They even throw persons alive into ovens, or drown them in Sava river.”
A series of concentration camps was created in the Croatian territory were Serbians, Jews and Roma were forced to work all day long and eventually die of starvation or plainly executed. 44,000 children 6-14 years old died in these camps, whilst the Roman Catholic Church failed to mention a single word for these atrocities. It is also interesting to note that the Muslim population of the NDH was actually very supportive of the Ustasi and had full heartedly supported the Axis powers during wartime. Two SS battalions were composed by Bosniak Muslims that performed atrocities against Jews and Orthodox Christians across the Balkans. Moreover it is widely known that only “Aryans” were eligible to enter the SS elite corps, nevertheless the ferocity of the fight against the Serbian nation forced the Axis powers compromise sort of, in order to inflict as much destruction as possible to Serbs.
In 1944 the balance of powers was drifting dynamically towards the Allies side and the Ustasis had already planned their escape routes. The infamous “rat line” was established where ex Ustasi members were to transferred to Latin America mostly and escape punishment. A French film called “Amen” by the Greek Kostas Gavras presented vividly the Vatican connection in assuring the escape of war criminals through a complex contraband network that flew people out of Europe. Pavelic himself escaped to Argentina with the help of the Croatian Catholic priest Draganovic, based in Rome. He died in his mansion in Buenos Aries, untouched despite the fact that he was one of the leading war criminals of the 20th century. Along with him virtually the whole of the Ustasi leadership found a warm nest in the cities of Sao Paulo, Santiago, La Paz and other Latin America locations.
One of the reasons that Pavelic was never actually found was the informal agreement made by Tito and Pavelic in order to eradicate Serbian national identity that was considered to be an obstacle against the socialist vision of the Croatian-Slovenian leader. Moreover Pavelic from his part was a connoisseur of many intricacies that related Vatican with members of the Axis during war time period. In essence he knew too much so it was better to leave him alone in a far away land, rather than risking his sudden appearance in the post war European environment that sought to integrate and cooperate throughout the European Union framework.
In our age there is a series of ethnic crimes that haven’t been punished or even properly mentioned in the world media. It is astonishing that the greatest of all, the cleansing of the Serbians in WW2, has been more or less covered up in the modern European history. It is a personal stake of contemporary leaders in Europe to comprehend recent history in order not to repeat it. Should the worst crime in the Balkans in the 20th century remains untouched; then Europe is preparing the way of a gloomy future for itself. Already almost all protagonists of WW2 have died and it is time for a proper survey of all crimes committed, so as to really forget the past and look for tomorrow.
Sources:
“The connection between Pavelic and Tito”, by Corriere della Sera –Indro Montaneli. Reprinted in Greek for Kathimerini newspaper, Septemebt 1995
“The role of the Vatican towards the Yugoslavian disintegration”, by Milan Boulagic, Greek ed. Stereoma publishing house, Thessaloniki, 1994.
“The Serbian holocaust in WW2”, by Giorgos Stamkos, War & History magazine, Athens, June 1997, P. 48.
Navigacija
[0] Lista Poruka